اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
رَبَّنا إِنَّک‌َ مَن تُدخِل‌ِ النّارَ فَقَد أَخزَيتَه‌ُ وَ ما لِلظّالِمِين‌َ مِن أَنصارٍ (192)
و نيز اولي الالباب ميگويند پروردگار ما محققا هر که را داخل آتش جهنم نمودي او را تحقير و اهانت و مفتضح و رسوا نمودي و براي ظالمين ياور و ناصري نيست.
مسلّم است که کفار و غير معتقد بعقائد حقّه اگر از روي تقصير و عناد باشد مخلّد در عذاب است و اگر از روي قصور باشد مثل مجانين و اطفال و ضعفاء العقول آنها را رها خواهند کرد، امير المؤمنين عليه السّلام در دعاء کميل عرض ميکند
و لکنک تقدّست اسمائک اقسمت ان تملأها من الکافرين من الجنة و النّاس اجمعين و ان تخلد فيها المعاندين
و اما المؤمنين مسلّما خلود در عذاب را ندارند و اختلاف در اينست که اگر گنهکار باشند بمقدار گناهشان داخل ميشوند و سپس نجات پيدا ميکنند يا آنکه مشمول عفو و مغفرت و شفاعت ميگردند.
و تحقيق کلام اينست که اگر کثرت معاصي باعث شد که بي‌ايمان از دنيا بروند جزو دسته اول هستند و اگر حفظ ايمان شد مسلّما نجات پيدا ميکنند و داخل آتش نخواهند شد، پس جمله رَبَّنا إِنَّک‌َ مَن تُدخِل‌ِ النّارَ مخصوص بغير مؤمن مقصر است.
جلد 4 - صفحه 460
فَقَد أَخزَيتَه‌ُ خزي اهانت و تحقير و هلاکت و تبعيد است.
وَ ما لِلظّالِمِين‌َ مِن أَنصارٍ اينکه جمله هم شاهد بر کلام قبل است که مراد کفار و من في حکم الکفار است نه مؤمن گنهکار زيرا شفاعت شامل مؤمن گنهکار ميشود و قابل شفاعت هست، و اينکه جمله نفي انصار ميکند از ظالمين که مراد همان کساني هستند که داخل آتش ميشوند.