1- گاهى براى تأثيرگذارى بيشتر، لازم است انسان قدرت علمى و کمالات خود را به ديگران عرضه کند. قالَ ... نَبَّأْتُکُما بِتَأْوِيلِهِ
جلد 4 - صفحه 204
2- از علم خود براى بهره رساندن به ديگران استفاده کنيم. نَبَّأْتُکُما ... مِمَّا عَلَّمَنِي رَبِّي*
3- معلومات و دانسته‌هاى خود را از خدا بدانيم. «مِمَّا عَلَّمَنِي رَبِّي»
4- هدف از آموزشها نيز پرورش است. «عَلَّمَنِي رَبِّي»
5- خداوند حکيم است وبى‌جهت درى را به روى کسى باز نمى‌کند. «عَلَّمَنِي رَبِّي» زيرا من؛ «تَرَکْتُ مِلَّةَ قَوْمٍ لا يُؤْمِنُونَ»
6- کسى که از ظلمات کفر فرار کند، به نور علم مى‌رسد. «عَلَّمَنِي رَبِّي إِنِّي تَرَکْتُ» (دليل علم من ترکِ کفر است.)
7- از فرصت‌ها، بهترين استفاده را بکنيد. نَبَّأْتُکُما بِتَأْوِيلِهِ ... إِنِّي تَرَکْتُ مِلَّةَ (يوسف قبل از تعبير خواب، کار فرهنگى و اعتقادى خود را شروع کرد.)
8- اساس ايمان، تبرّى و تولّى است. در اين آيه برائت از کفّار، «إِنِّي تَرَکْتُ» و در آيه بعد پيروى از ولايت اولياى الهى مطرح است. «وَ اتَّبَعْتُ»
9- بايد از انتساب مستقيم افراد به انحراف پرهيز کرد و با روش غير مستقيم تبليغ کرد. (يوسف نفرمود: شما از کفر دست بکشيد، بلکه فرمود: من راه کفر را رها کردم) «إِنِّي تَرَکْتُ مِلَّةَ قَوْمٍ لا يُؤْمِنُونَ»*
10- در تمام اديان، عقيده به توحيد و معاد در کنار يکديگر بوده است. «قَوْمٍ لا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَ هُمْ بِالْآخِرَةِ هُمْ کافِرُونَ»