تفسیر نور (محسن قرائتی)
يا صاحِبَيِ السِّجْنِ أَمَّا أَحَدُکُما فَيَسْقِي رَبَّهُ خَمْراً وَ أَمَّا الْآخَرُ فَيُصْلَبُ فَتَأْکُلُ الطَّيْرُ مِنْ رَأْسِهِ قُضِيَ الْأَمْرُ الَّذِي فِيهِ تَسْتَفْتِيانِ «41»
اى دوستان زندانيم! امّا يکى از شما (آزاد مى‌شود) و به ارباب خود شراب مى‌نوشاند و ديگرى به دار آويخته مى‌شود و (آنقدر بالاى دار مى‌ماند که) پرندگان (با نوک خود) از سر او مى‌خورند. امرى که درباره آن از من نظر خواستيد، حتمى و قطعى است.