تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) يُوسُفُ أَيُّهَا الصِّدِّيقُ أَفْتِنا فِي سَبْعِ بَقَراتٍ سِمانٍ يَأْکُلُهُنَّ سَبْعٌ عِجافٌ وَ سَبْعِ سُنْبُلاتٍ خُضْرٍ وَ أُخَرَ يابِساتٍ لَعَلِّي أَرْجِعُ إِلَى النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَعْلَمُونَ (46) يُوسُفُ أَيُّهَا الصِّدِّيقُ‌: اى يوسف اى نيک راست گوينده. وصف او به صدّيق که مبالغه در صدق است به جهت آن بود که احوال او را تجربه و صدق او را دانسته بود در تأويل رؤيا، لذا او را بدين وصف توصيف نمود. درخواست کرد، أَفْتِنا فِي سَبْعِ بَقَراتٍ سِمانٍ‌: فتوى ده و جواب گو ما را در هفت گاو فربه که، يَأْکُلُهُنَّ سَبْعٌ عِجافٌ‌: بخورند آنها را هفت گاو لاغر. وَ سَبْعِ سُنْبُلاتٍ خُضْرٍ: و در هفت خوشه سبزتر و تازه و دانه‌ها بسته شده. وَ أُخَرَ يابِساتٍ‌: و هفت خوشه ديگر خشک که بر آنها پيچيده و خشک سازند آن سنبلها را که همه حکما و علما در اين حيران و ملک سرگردان هستند، تو جواب فرما. لَعَلِّي أَرْجِعُ إِلَى النَّاسِ‌: تا باشد که باز گردم بسوى ملک و ملازمان و با تعبير و جواب تمام. لَعَلَّهُمْ يَعْلَمُونَ‌: شايد ايشان به برکت او بدانند تأويل اين واقعه را يا شرف و فضل تو را دانا شوند.