تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) ثُمَّ يَأْتِي مِنْ بَعْدِ ذلِکَ عامٌ فِيهِ يُغاثُ النَّاسُ وَ فِيهِ يَعْصِرُونَ (49) ثُمَّ يَأْتِي مِنْ بَعْدِ ذلِکَ‌: پس بيايد بعد از اين سالهاى قحط. عامٌ فِيهِ يُغاثُ النَّاسُ‌: سالهائى که در آن به فرياد رسيده شوند براى مردمان، يعنى خداى تعالى به فرياد ايشان رسد يا اشتقاق آن از غيث است نه از غوث، يعنى باران داده شوند. وَ فِيهِ يَعْصِرُونَ‌: و در آن سالها بيفشرند آنچه فشردنى باشد مثل انگور و زيتون و کنجد و امثال آن، و اين کنايه از زيادتى ميوه است. و نزد بعضى اشاره به دوشيدن شير است از پستان گاو و گوسفند، و آن عبارت از فراخى سال مى‌باشد. حاصل آنکه يوسف عليه السّلام تأويل نمود بقرات سمان و سنبلات خضر را به سالهاى فراخى نعمت و فراوانى و عجاف و يابسات را به سالهاى قحط و غلا و تنگى و ابتلاع عجاف و سمان به أکل آنچه جمع کرده باشند در سالهاى نعمت در سالهاى قحط. بعد بشارت داد ايشان را به فراوانى و وسعت، و اين بشارت يا بر وجه وحى بود يا به علم او به آنکه انتهاى عسر يسر باشد يا سنت الهيه جارى شده به آنکه توسيع نعمت فرمايد بر بندگان بعد از تضيق بر ايشان. چون يوسف عليه السّلام تعبير را تمام نمود، ساقى برگشته به خدمت ملک رفت در وقتى که جميع اکابر و اصاغر در خدمت شاه ايستاده بودند وارد شده، در آن محفل عام آن سخنان را که از يوسف عليه السّلام شنيده بود به همان وجه تقرير نمود، ملک آن را پسنديده خواست به گوش خود از زبان يوسف عليه السّلام بشنود، کسى را به طلب او فرستاد.