1- مغزهايى که کشور بدانها احتياج دارد و زندانى هستند، اگر مرتکب جنايتى نشده‌اند، بايد با کمک دولت آزاد شوند. «وَ قالَ الْمَلِکُ ائْتُونِي بِهِ»
2- براى استفاده از مغزهاى متفکّر (بويژه در شرايط بحرانى) درنگ جايز نيست.
«وَ قالَ الْمَلِکُ ائْتُونِي بِهِ»*
3- حاکمان، نيازمند انسان‌هاى انديشمند، با تدبير و بزرگ هستند. «وَ قالَ الْمَلِکُ ائْتُونِي بِهِ»*
4- اگر خدا بخواهد پادشاه را نيازمند برده زندانى مى‌کند. «قالَ الْمَلِکُ ائْتُونِي بِهِ»*
5- يوسف عليه السلام، پادشاه مصر را ارباب خود نمى‌دانست. «ارْجِعْ إِلى رَبِّکَ»*
6- احترام رهبران و حاکمان را هر چند کافر باشند نزد زيردستانشان بايد نگاهداشت. «ارْجِعْ إِلى رَبِّکَ»*
7- آزادى، به هر قيمتى ارزش ندارد. اثبات بى‌گناهى مهم‌تر از آزادى است. «ارْجِعْ إِلى رَبِّکَ فَسْئَلْهُ»
8- فرد زندانى که على‌رغم آزادى، پيشنهاد بررسى پرونده را مى‌دهد، پاک است.
«فَسْئَلْهُ»
9- يوسف، اول ذهن مردم را پاک کرد، بعد مسئوليّت پذيرفت. «ما بالُ النِّسْوَةِ»
10- دفاع از آبرو و حيثيّت، واجب است. «ما بالُ النِّسْوَةِ» 11- دادخواهى از حاکمان غير الهى جايز است. فَسْئَلْهُ ما بالُ النِّسْوَةِ ...*
12- در موارد حساس (مانند موقعيّت يوسف عليه السلام در برابر پادشاه) نبايستى به
«1». تفسير اطيب‌البيان.
جلد 4 - صفحه 222
جهت حفظ آبروى برخى، حقايق را پنهان کرد. ما بالُ النِّسْوَةِ ...*
13- اشاره يوسف به «قَطَّعْنَ أَيْدِيَهُنَّ» شايد به اين جهت بود که اين واقعه جنبه عمومى‌ترى داشت و قابل انکار نبود. «ما بالُ النِّسْوَةِ اللَّاتِي قَطَّعْنَ أَيْدِيَهُنَّ»*
14- گناهان و مسائل اخلاقى را در لفّافه و پوشش بگوييم. «إِنَّ رَبِّي بِکَيْدِهِنَّ عَلِيمٌ»*
15- گرچه کيد دشمن عظيم است، امّا خداوند نيز به همه کيدها آگاه است و دوستان خود را از کيدها حفظ مى‌کند. «إِنَّ رَبِّي بِکَيْدِهِنَّ عَلِيمٌ»*