1- هر جا لازم باشد، بايد داوطلب مسئوليّت‌هاى حسّاس شد. قالَ اجْعَلْنِي ...
2- نبوّت، از حکومت و سياست جدا نيست، همچنان که ديانت، از سياست جدا نيست. «اجْعَلْنِي عَلى خَزائِنِ الْأَرْضِ»
3- در به کارگيرى افراد لايق، علاقه شخصى او در نظر گرفته شود. اجْعَلْنِي عَلى خَزائِنِ الْأَرْضِ ...*
4- ابتدا احراز شايستگى، سپس درخواست مسئوليّت. أَسْتَخْلِصْهُ ... اجْعَلْنِي ...*
5- وقتى در کارى مهارت داريد، اعتماد به نفس داشته باشيد و خود را عرضه کنيد. «اجْعَلْنِي عَلى خَزائِنِ الْأَرْضِ»*
«1». سجده، 18.
«2». واقعه، 10- 11.
«3». انفال، 72.
«4». بقره، 247.
«5». مريم، 28.
«6». نساء، 95.
جلد 4 - صفحه 233
6- در هر موقعيّتى که فرد قرار دارد بايد به نظرات افراد پايين‌تر و مشاوران امين توجّه داشته باشد. (عزيز مصر به پيشنهاد يوسف که گفت: «اجْعَلْنِي عَلى خَزائِنِ الْأَرْضِ»، توجّه کرد و آن را پذيرفت.)*
7- تابعيّت منطقه‌اى، اصل نيست. يوسف مصرى نبود، ولى در حکومت مصر وارد شده و مسئوليّت گرفت. (ملّى‌گرايى، ممنوع) «اجْعَلْنِي عَلى خَزائِنِ الْأَرْضِ»
8- به هنگام ضرورت، بيان لياقت و شايستگى خود، منافاتى با توکلّ و زهد و اخلاص ندارد. «إِنِّي حَفِيظٌ عَلِيمٌ»
9- از مجموعه دو وصفى که پادشاه از يوسف عليه السلام بيان کرد؛ «مَکِينٌ، أَمِينٌ» و دو صفتى که يوسف براى خود بيان نمود؛ «حَفِيظٌ، عَلِيمٌ» اوصاف کارگزاران شايسته به دست مى‌آيد: قدرت، امانت، پاسدارى و تخصص.
10- در برنامه‌ريزى ونظارت بر مصرف، بايد سهم نسل آينده حفظ و مراعات شود. «حَفِيظٌ عَلِيمٌ»