اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ لَمّا جَهَّزَهُم بِجَهازِهِم قال‌َ ائتُونِي بِأَخ‌ٍ لَکُم مِن أَبِيکُم أَ لا تَرَون‌َ أَنِّي أُوفِي الکَيل‌َ وَ أَنَا خَيرُ المُنزِلِين‌َ (59)
پس چون بار گندم آنها را بر شترها بار کرد و خواستند مرخص شوند گفت بياوريد نزد من آن برادر خود را او را هم ملاقات کنم که از مادر جدا باشد و فقط برادر پدري شما است آيا نمي‌بينيد که من چه اندازه کيل شما را وافي و کافي قرار دادم و من بسيار مهمان دوست هستم کاملا از شما پذيرايي ميکنم.
فَلَمّا جَهَّزَهُم بِجَهازِهِم بهر يک يک بار شتر گندم داد که شايد بهر کدام يک خروار گندم داده باشد بقيمت بسيار نازلي.
قال‌َ ائتُونِي بِأَخ‌ٍ لَکُم مِن أَبِيکُم اينها براي تخلص از يوسف گفتند ما ميآوريم حضرت يوسف گفت من از شما يک نفر بعنوان گرو و رهن نگاه ميدارم که اگر آورديد آن يک برادر خود را رها ميکنم آنها در ميان خود قرعه زدند بنام شمعون درآمد و بعضي گفتند که آنها بيوسف گفتند هر کدام ما را اختيار ميکني نگاه دار يوسف شمعون را اختيار کرد چون اعقل آنها بود.
أَ لا تَرَون‌َ أَنِّي أُوفِي الکَيل‌َ ديديد که من نظر ببضاعت شما نداشتم و کيل شما را کافي و وافي قرار دادم وَ أَنَا خَيرُ المُنزِلِين‌َ يعني هر که بر من وارد شود کمال احترام و پذيرايي را از او ميکنم و دوست ميدارم که بر من وارد شويد لکن مشروط بر آوردن برادر خود را.