تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالُوا تَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُمْ ما جِئْنا لِنُفْسِدَ فِي الْأَرْضِ وَ ما کُنَّا سارِقِينَ (73)
قالُوا تَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتُمْ: گفتند قسم به خدا هر آينه بتحقيق بدانيد اى قوم.
ما جِئْنا لِنُفْسِدَ فِي الْأَرْضِ: ما نيامده‌ايم براى اينکه فساد کنيم در زمين و راهزنى نمائيم به آشوب و فتنه. وَ ما کُنَّا سارِقِينَ: و ما دزد نبوده‌ايم.
اما اول ظاهر شد از احوال آنها امتناعشان از تصرف در اموال مردمان بالکليّه نه به خوردن و نه فرستادن دواب در مزارع، حتى روايت شده که ايشان دهانها
جلد 6 - صفحه 263
دواب را بسته بودند براى اينکه دهن نزند بر زرعى و مواظب بر طاعات بودند؛ و کسى که داراى اين صفات باشد، فساد در زمين سزاوار او نخواهد بود.
و اما سارق نبودند به سبب شاهد حسى که وقتى بضاعت خود را در متاع خود يافتند، حمل کردند آنها را از بلادشان به شهر مصر، و حلال ندانستند اخذ آن را؛ و البته سارق چنين کارى نکند.