تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
قالُوا جَزاؤُهُ مَنْ وُجِدَ فِي رَحْلِهِ فَهُوَ جَزاؤُهُ کَذلِکَ نَجْزِي الظَّالِمِينَ (75)
قالُوا جَزاؤُهُ مَنْ وُجِدَ فِي رَحْلِهِ: گفتند برادران يوسف پاداش دزدى دزد و او انسانى است که يافت شود چيز دزديده شده در متاع او. فَهُوَ جَزاؤُهُ: پس آن شخص جزاى آنست، يعنى بنده صاحب مال خواهد بود. حاصل آنکه جزاى سارق استرقاق او و اين حکم ميان ما و شما خلاف نيست. نزد بعضى حکم سارق در آل يعقوب استخدام بود بقدر سرقت و در ديانت ملک ضرب و ضمان.
وَ کَذلِکَ نَجْزِي الظَّالِمِينَ: و مثل اين جزا پاداش مى‌دهيم ستمکاران را به سبب دزدى که وقتى سرقت کنند استرقاق بر آنها لازم آيد.
نکته ادبيه: قوله (مَنْ وُجِدَ فِي رَحْلِهِ فَهُوَ جَزاؤُهُ) تقدير آنکه (جزائه استرقاق من وجد فى رحله فهو الجزاء جزائه) بنابر حذف مضاف و اقامه مضاف اليه مقام
جلد 6 - صفحه 264
آن به سبب وضع کلام و دلالت حال بر آن.