تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ سْئَلِ الْقَرْيَةَ الَّتِي کُنَّا فِيها وَ الْعِيرَ الَّتِي أَقْبَلْنا فِيها وَ إِنَّا لَصادِقُونَ (82)
آنگاه براى شاهد قول و صحت خبر خود گفتند:
وَ سْئَلِ الْقَرْيَةَ الَّتِي کُنَّا فِيها: و سؤال کن و بپرس اهل قريه‌اى را که ما بوديم در آنجا، مراد شهر مصر است. يعنى بپرس از هر که اهل شهر مصر باشد از اين مطلب، زيرا اين امر شايع شد در آنها و خبردار گرديدند. اين را به جهت آن گفتند که بعضى از اهل مصر به کنعان آمده بودند. وَ الْعِيرَ الَّتِي أَقْبَلْنا فِيها:
و بپرس اهل قافله‌اى را که ما با آنها و پيش رو ما بودند، و آنها اهل کنعان و همسايگان يعقوب بودند. اين سخن را براى رفع اتهام خود گفتند، زيرا در قضيه يوسف نزد پدر متهم شدند. وَ إِنَّا لَصادِقُونَ: و بدرستى که ما هرآينه راستگو هستيم در آنچه مى‌گوئيم.
حاصل آنکه چه نسبت تهمت با ما باشد يا نباشد، ما راستگو باشيم. و غرضشان اثبات صدق آنها به خودشان نبود، زيرا اين به منزله اثبات شى‌ء بنفسه و باطل است، بلکه انسان وقتى مقدم دارد ذکر دليل قاطع را بر صحت شى‌ء، بعد از آن گويد: و من صادق باشم، يعنى تأمل‌نما در دلائل و بينات مذکوره تا شبهه از نو زائل گردد. و به اتفاق مفسران، مراد به قريه اينجا مصر است، و عرب امصار و مدائن را «قرى» نامند.