1- يوسفها همواره بايد در يادها باشند. «تَفْتَؤُا تَذْکُرُ يُوسُفَ» (اولياى خدا در دعاى ندبه، يوسف زمان را صدا مىزنند و گريه مىکنند.)
2- اگر مىخواهيد ببينيد چقدر کسى را دوست داريد، ببينيد چقدر به ياد او هستيد. «تَفْتَؤُا تَذْکُرُ يُوسُفَ»*
3- آن که يوسف را مىشناسد، سوزى دارد که افراد عادّى آن را درک نمىکنند.
«تَذْکُرُ يُوسُفَ حَتَّى تَکُونَ حَرَضاً»
4- مسايل روحى وروانى، در جسم اثر مىگذارد. «حَرَضاً أَوْ تَکُونَ مِنَ الْهالِکِينَ» (فراق مىتواند انسان را بشکند و يا بکشد، تا چه رسد به داغ و مصيبت.)
جلد 4 - صفحه 268
5- حساب عاطفه پدرى، از علاقههاى عادّى جداست. «تَکُونَ مِنَ الْهالِکِينَ»