تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)
مَتاعٌ قَلِيلٌ ثُمَّ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمِهادُ (197)
ترجمه
برخوردارى اندکى است پس جاى ايشان دوزخ است و آن بد آرامگاهى است.
تفسير
در حديث نبوى است که حال نعيم دنيا نسبت بآخرت مانند کسى است که سر انگشت خود را بآب دريا تر نمايد و از آن برخوردار شود
دنيى آنقدر ندا در که بر او رشک برند
يا وجود و عدمش را غم بيهوده خورند
اين سرائى است که البته خلل خواهد يافت
خنک آنقوم که در بند سراى ديگرند