اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
قالُوا أَ إِنَّک‌َ لَأَنت‌َ يُوسُف‌ُ قال‌َ أَنَا يُوسُف‌ُ وَ هذا أَخِي قَد مَن‌َّ اللّه‌ُ عَلَينا إِنَّه‌ُ مَن يَتَّق‌ِ وَ يَصبِر فَإِن‌َّ اللّه‌َ لا يُضِيع‌ُ أَجرَ المُحسِنِين‌َ (90)
گفتند برادران يوسف آيا محققا شما خودت يوسف هستي فرمود من يوسف هستم و اينکه إبن يامين برادر من است بتحقيق منت گذاشت خدا بر ما بدرستي که کسي که داراي تقوي باشد و صبر در بليات کند پس محققا خدا ضايع نميفرمايد اجر نيکوکاران را.
قالُوا أَ إِنَّک‌َ لَأَنت‌َ يُوسُف‌ُ در وجه معرفت آنها به اينکه عزيز مصر يوسف است بعضي گفتند تبسم کرد دندانهاي او ظاهر شد ديدند شبيه دندانهاي يوسف است بعضي گفتند تاج از سر برداشت شناختند لکن اينها خيال بافي است بلکه ظاهر آيه همان کلمه يوسف بود که فرمود هَل عَلِمتُم ما فَعَلتُم بِيُوسُف‌َ وَ أَخِيه‌ِ زيرا احدي از افعالي که آنها بيوسف و برادرش کردند خبر نداشت جز خود يوسف لذا فهميدند و بنحو سؤال با تأکيد بان و لام و کلمه انت عرض کردند شما يوسف هستي و الا ممکن بود بگويند انت يوسف.
قال‌َ أَنَا يُوسُف‌ُ نفرمود انا هو بلکه انا يوسف اشاره به اينکه همان همان يوسف مظلوم که در چنگال شما که از پدر و برادرش جدا کرديد و در چاهش انداختيد و بثمن بخس فروختيد من هستم وَ هذا أَخِي که گمان کرديد در حبس عزيز مصر گرفتار است بدانيد که در کمال عزت بوصال برادرش رسيد و نزد او محترم است.
جلد 11 - صفحه 265
قَد مَن‌َّ اللّه‌ُ عَلَينا منّتهاي الهي بر يوسف بسيار است: نجات از چاه و حبس و غلامي و رساندن آن بمقام سلطنت مصر و بر برادرش که بچه وسيله که احدي مطلع نشود بوصال برادرش نائل شود.
إِنَّه‌ُ مَن يَتَّق‌ِ از معاصي الهيه و يصبر بر بليات وارده فان اللّه پس محققا خداوند منان اجر متقين و صابرين را لا يضيع ضايع از بين بردن است اجر المحسنين که داراي صفت صبر و تقوي باشند.