اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
بِسم‌ِ اللّه‌ِ الرَّحمن‌ِ الرَّحِيم‌ِ
المر تِلک‌َ آيات‌ُ الکِتاب‌ِ وَ الَّذِي أُنزِل‌َ إِلَيک‌َ مِن رَبِّک‌َ الحَق‌ُّ وَ لکِن‌َّ أَکثَرَ النّاس‌ِ لا يُؤمِنُون‌َ «1»
[اما کلام در فضيلت اينکه سوره مبارکه]
حديثي إبن بابويه از حضرت صادق عليه السّلام مسندا روايت کرده فرمود
(من اکثر من قراءة سورة الرعد لم يصبه اللّه بصاعقة و لو کان ناصبيا و اذا کان مؤمنا ادخله اللّه الجنة بغير حساب و يشفّع في جميع من يعرفه من اهل بيته و اخوانه)
و قريب بهمين مفاد عياشي از آن حضرت روايت کرده و اخبار ديگري هم داريم لکن چون سند ندارد از نقلش خودداري کرديم.
المر مکرر گفته‌ايم که اينکه حروف مقطعه قرآن رموزي است بين
جلد 11 - صفحه 299
خداوند و رسول اکرم و تأويلات مفسرين اعتبار ندارد و تفسير برأي است لکن از إبن بابويه مسندا از حضرت صادق عليه السّلام فرمود
(المر معناه انا اللّه المحيي و المميت الرازق)
و عياشي از حضرت باقر حديث مفصلي در باب حروف مقطعه قرآن بحساب ابجد نقل کرده که خلاصه آن ابتداء خروج حسين (عليه السّلام) الم خروج بني عباس المص، ظهور حضرت بقية اللّه (عجل اللّه تعالي فرجه) المرا، لکن حقير نتوانستم تطبيق کنم.
تِلک‌َ آيات‌ُ الکِتاب‌ِ بعضي گفتند اشاره بآيات تورية و انجيل است و جمله وَ الَّذِي أُنزِل‌َ إِلَيک‌َ مِن رَبِّک‌َ الحَق‌ُّ اشاره بقرآن است بعضي گفتند هر دو جمله اشاره بقرآن است هم کتاب است هم منزل من عند اللّه و لکن آنچه بنظر ميرسد چون ظاهر عطف مغايرت است و اسم اشاره تلک بنزديک است مراد از تِلک‌َ آيات‌ُ الکِتاب‌ِ همين آيات قرآني است و مراد از وَ الَّذِي أُنزِل‌َ إِلَيک‌َ مِن رَبِّک‌َ دستورات و احکام و اموري که بتوسط وحي بر حضرتش نازل شده بقرينه الّذي موصوله که افاده عموم ميکند که آنچه بر تو نازل شده تمام الحق و ثابت و مطابق با واقع و حقيقت است.
وَ لکِن‌َّ أَکثَرَ النّاس‌ِ لا يُؤمِنُون‌َ نه ايمان بقرآن ميآورند و او را افتراء و کذب ميپندارند و نه بما انزل زير بار احکام نميروند و اطاعت نميکنند