آياتى در قرآن برنگهدارى آسمان‌ها (وزمين) توسط خدا دلالت مى‌کند، از جمله:
الف: آيه فوق، «اللَّهُ الَّذِي رَفَعَ السَّماواتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَها»
ب: «إِنَّ اللَّهَ يُمْسِکُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ أَنْ تَزُولا وَ لَئِنْ زالَتا إِنْ أَمْسَکَهُما مِنْ أَحَدٍ مِنْ بَعْدِهِ» «1» همانا خداوند آسمان‌ها و زمين را از سقوط حفظ مى‌کند و اگر روى به سقوط نهند، هيچکس جز او نمى‌تواند آنها را نگهدارد.
ج: «وَ يُمْسِکُ السَّماءَ أَنْ تَقَعَ عَلَى الْأَرْضِ إِلَّا بِإِذْنِهِ» «2» و خداوند از سقوط آسمان بر زمين جلوگيرى مى‌کند.
علامه طباطبايى (ره) در تفسيرالميزان مى‌گويد: مراد از «تفصيل» جدا کردن کرات آسمانى و زمين از يکديگر است، و مشاهده‌ى اين تفکيک، ما را بر قدرت تفکيک مردم در قيامت آگاه مى‌سازد.
«عَمَدٍ» جمع عمود به معناى ستون و پايه است.
از حضرت على عليه السلام سؤال شد که خداوند چگونه به حساب همه خلائق مى‌رسد؟ حضرت فرمودند: همان‌گونه که به همه خلايق رزق مى‌دهد. «3»
«1». فاطر، 41.
«2». حج، 65.
«3». تفسيرکبير فخررازى.
جلد 4 - صفحه 314