تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
اللَّهُ يَعْلَمُ ما تَحْمِلُ کُلُّ أُنْثى وَ ما تَغِيضُ الْأَرْحامُ وَ ما تَزْدادُ وَ کُلُّ شَيْ‌ءٍ عِنْدَهُ بِمِقْدارٍ «8»
بعد از آن احتجاج فرمايد که حق تعالى عالم به جميع معلومات است:
اللَّهُ يَعْلَمُ ما تَحْمِلُ کُلُّ أُنْثى: خداوند سبحان مى‌داند به علم ازلى آنچه را که در شکم هر حاملى است، از مذکر يا مؤنث، تامّ است يا ناقص،
«1» اصول کافى ج 1 ص 191.
«2» همان مصدر.
جلد 6 - صفحه 342
حسن است يا قبيح، قصير است يا طويل، سعيد است يا شقى. تمام خصوصيات و جزئيات آن را آگاه است. وَ ما تَغِيضُ الْأَرْحامُ وَ ما تَزْدادُ: و مى‌داند آنچه ناقص و آنچه زياد گردد در مدت و عدد و خلقت. نزد حسن آنچه بکاهد به سقط و بى‌وقت از شکم بيفتد يا بيفزايد بر مدت نقصان تا به تمام نه ماه رسد.
مراد مدت حمل است که اقل آن شش ماه و اکثر آن نزد خاصه ده ماه باشد.
و به روايت موثقه در عهد عمر زنى فرزند شش ماهه آورد، عمر حکم به رجم او نمود. حضرت امير المؤمنين عليه السّلام فرمود: اگر زن با تو به کتاب خدا مخاصمه نمايد بر تو غلبه نمايد. عمر گفت: چگونه؟ فرمود: زيرا حق تعالى فرمايد «وَ حَمْلُهُ وَ فِصالُهُ ثَلاثُونَ شَهْراً» و در آيه ديگر فرمود «وَ الْوالِداتُ يُرْضِعْنَ أَوْلادَهُنَّ حَوْلَيْنِ کامِلَيْنِ» هر گاه مدت دو سال که رضاع است از سى ماه کم کنى شش ماه بماند، پس مدت حمل شش ماه باشد. عمر گفت: راست گفتى. «1» وَ کُلُّ شَيْ‌ءٍ عِنْدَهُ بِمِقْدارٍ: و هر چيزى از رزق و اجل يا آنچه ذکر شد تماما در پيشگاه حضرت سبحانى به مقدار و اندازه باشد بر وجه حکمت و مصلحت که تجاوز و قصور از آن ننمايد.