تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
سَواءٌ مِنْکُمْ مَنْ أَسَرَّ الْقَوْلَ وَ مَنْ جَهَرَ بِهِ وَ مَنْ هُوَ مُسْتَخْفٍ بِاللَّيْلِ وَ سارِبٌ بِالنَّهارِ «10»
بعد از بيان اينکه ذات احديت عالم است به جميع احوال انسان در تمام مراتب، و محيط است به عالم غيب و شهود، سپس بيان فرمايد که حق سبحانه علم دارد به آنچه بجا آورند و آنچه واگذارند از افعال و اقوال پنهانى و آشکار:
سَواءٌ مِنْکُمْ مَنْ أَسَرَّ الْقَوْلَ: مساوى است از شما در محضر علم الهى هر کسى که پنهان نمايد گفتار را در نفس خود. وَ مَنْ جَهَرَ بِهِ: و هر که آشکارا کند به گفتار براى غير خود. وَ مَنْ هُوَ مُسْتَخْفٍ بِاللَّيْلِ: و آنکه او پوشيده و مخفى باشد به سبب تاريکى شب. وَ سارِبٌ بِالنَّهارِ: و آنکه پيدا و آشکار شود به روز يا آنکه به شب بيرون آيد و به روز در جائى پوشيده شود. ابن عباس گويد: معنى آيه آنکه من دانا هستم به آنکس که در تاريکى شب به شک و تهمتى رود، و به روز نمايد که من از آن تهمت برى باشم. حاصل آيه حق تعالى فرمايد نهان و آشکارا و آنکه در تاريکى شب يا روشنائى روز باشد، در علم ازلى من مساوى است بدون هيچ تفاوتى.