در برابر صفات نيکو وبارز اولوا الالباب در وفاى به عهد و ارتباط با آنچه خداوند بر وصل آن فرمان داده، قرآن به گروهى اشاره مى‌کند که ضد اين صفات را دارا مى‌باشند، يعنى عهد و پيمان مى‌شکنند و آنچه را امر به وصل آن شده، قطع مى‌کنند. لذا در مقابل «عُقْبَى الدَّارِ»، براى اين افراد «سُوءُ الدَّارِ» در نظر گرفته شده است.
فساد در زمين، بارها در قرآن نسبت به افراد و اعمالى مطرح شده است، از جمله افرادى که مصداق مفسد معرّفى گرديده‌اند، فرعون است. «إِنَّهُ کانَ مِنَ الْمُفْسِدِينَ» «1» همچنين افعالى مثل: هلاک حرث و نسل «2»، ايجاد تفرقه و آدم‌کشى نيز از جمله مصاديق فساد در زمين دانسته شده است. قرآن «3» جزاى «مفسد فى‌الارض» را کشتن، دار زدن، قطع عضو و يا تبعيد مى‌داند و کسانى را که در دل اراده‌ى بلند پروازى و فساد دارند، محرومان از الطاف الهى در قيامت مى‌شمارد.
امام سجّاد عليه السلام به فرزندش وصيّت مى‌فرمايد: «اياک و مصاحبة القاطع لرحمه، فانى وجدته ملعونا فى کتاب الله» «4» از دوستى و مصاحبت با کسانى که قطع رحم مى‌کنند بپرهيز، زيرا من در قرآن، آنها را ملعون يافتم. يَقْطَعُونَ ... لَهُمُ اللَّعْنَةُ
«1». قصص، 4.
«2». بقره، 205.
«3». مائده، 33.
«4». بحار، ج 74، ص 196.
جلد 4 - صفحه 351