تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِکَ فَأَمْلَيْتُ لِلَّذِينَ کَفَرُوا ثُمَّ أَخَذْتُهُمْ فَکَيْفَ کانَ عِقابِ (32)
جلد 6 - صفحه 390
بعد از آن براى تسليه خاطر مبارک حضرت، کسالت و تهديد مقترحان و مکذبان مى‌فرمايد:
وَ لَقَدِ اسْتُهْزِئَ بِرُسُلٍ مِنْ قَبْلِکَ: و هر آينه بتحقيق استهزاء و مسخره کردند به پيغمبرانى که پيش از تو بودند و اين دأب اختصاص به اينان ندارد، بلکه از امتان سلف چنين عادت شنيعه را داشتند. فَأَمْلَيْتُ لِلَّذِينَ کَفَرُوا: پس مهلت دادم و واگذاشتم آنان را که کافر شدند و تعجيل در عقوبت ننمودم و مدتى آنان را به راحتى و آسايش گذاردم تا شايد متنبه شوند و از کفر و عصيان به ايمان و غفران رجوع کنند، لکن ابدا تنبه و تذکرى نيافتند و متمادى در طغيان شدند. ثُمَّ أَخَذْتُهُمْ: پس گرفتم ايشان را به عقوبت به سبب فرط عناد و انکار، عذاب را بر ايشان نازل کردم. فَکَيْفَ کانَ عِقابِ: پس چگونه باشد عقاب و عذاب من که ملازم است با استخفاف و اهانت. اين فرمايش بر سبيل تعظيم و تهويل است.
تنبيه: آيه شريفه تهديد و تخويف است نسبت به منکرين بينات الهيه و مستهزئين آيات سبحانيه که به امهال و اطوال فريفته نشوند، بپرهيزند از اخذ ربانى و غضب سبحانى که اگر سخطش فرا گيرد، هر آينه تاب مقاومتش را آسمان ندارد و به خوارى و رسوائى دانى گرفتار آيد.
کافى «1»- ابى اسامه از حضرت صادق روايت نموده که مى‌فرمود: تعوّذوا باللّه من سطوات اللّه باللّيل و النّهار. قال قلت: و ما سطوات اللّه؟ قال: الاخذ على المعاصى. پناه بريد به خداى تعالى از سطوات الهى به شب و روز. عرض کردم: سطوات الهى چيست؟ فرمود: گرفتن به عقوبت معاصى.
بنابراين انصاف نباشد بنده ناچيز در مقام سرکشى و ستيزگى خداوند قهار برآيد تا دودمان هستى خود را بر باد، و خسران و هلاکت ابدى را براى خويش فراهم گرداند.
«1» کافى ج 2 ص 269.
جلد 6 - صفحه 391