1- آنچه را که مى‌توان از بهشت درک کرد، شبيه و مثل آن است، «مَثَلُ الْجَنَّةِ» و گرنه بهشت براى وجود محدودى مانند ما، به درستى قابل درک نيست.
2- نعمت‌هاى بهشتى، موسمى، موضعى و فاسد شدنى نيست و قطع و وصل و آفت در آن راه ندارد. «دائِمٌ»
3- بهشت، بهاى تقواست و بى‌جهت به کسى داده نمى‌شود. پاداش پرهيز موقت دنيوى، کاميابى دائم اخروى است. الْجَنَّةِ الَّتِي وُعِدَ الْمُتَّقُونَ ... أُکُلُها دائِمٌ
4- به ظاهر افراد نگاه نکنيد، زيرا که پايان کار مهم است. «عُقْبَى الَّذِينَ اتَّقَوْا»
5- مؤمن بايد باتقوا باشد. در مقابل «الْمُتَّقُونَ»، «الْکافِرِينَ» آمده است.
تفسير نور(10جلدى)، ج4، ص: 368