تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
فَلا تَکُ فِي مِرْيَةٍ مِمَّا يَعْبُدُ هؤُلاءِ ما يَعْبُدُونَ إِلاَّ کَما يَعْبُدُ آباؤُهُمْ مِنْ قَبْلُ وَ إِنَّا لَمُوَفُّوهُمْ نَصِيبَهُمْ غَيْرَ مَنْقُوصٍ (109)
وجه تنظيم: چون حق تعالى بيان فرمود اخبار امم گذشته و اهلاک ايشان بسبب کفر و طغيان و تعذيب آنان به عذاب دنيا و آخرت، در عقب آن به جهت تسليه خاطر مبارک پيغمبر و تهديد کفار مکه بيان فرمايد:
فَلا تَکُ فِي مِرْيَةٍ: (خطاب به حضرت پيغمبر و مراد امتند) يعنى بعد از آنکه احوال امم سابق و بدى عاقبت آنها را دانستى، پس در شک مباش.
«1» همان مصدر.
«2» تفسير قمى ج 1 ص 338.
جلد 6 - صفحه 145
مِمَّا يَعْبُدُ هؤُلاءِ: از آنچه مى‌پرستند اين مشرکان در آنکه عبادت آنها گمراهى و عاقبت به هلاکت افتند، چنان که کفر امم گذشته موجب عذابشان گرديد. يا شک مکنيد از حال معبودان آنها در آن که ضرر بديشان رسانند نه نفع.
ما يَعْبُدُونَ: پرستش نمى‌کنند مشرکان، إِلَّا کَما يَعْبُدُ آباؤُهُمْ مِنْ قَبْلُ: مگر آنچه مى‌پرستيدند پدرانشان پيشتر از اين از بتان و اوثان، و به شما رسيده آنچه به گذشتگان وارد آمد از انواع نکال و عقاب، پس حال اينها نيز چنان خواهد بود؛ چه تماثل در اسباب، مقتضى تماثل در مسببات است. وَ إِنَّا لَمُوَفُّوهُمْ نَصِيبَهُمْ غَيْرَ مَنْقُوصٍ: و بدرستى که ما به اتمام رساننده‌ايم به ايشان بهره ايشان را از عذابى که مستوجبند، چنانچه به پدرانشان رسانيديم در حالتى که کميت و کيفيت عذابشان کاسته نباشد.
تبصره: آيه شريفه نهى است از عبادت اصنام و مذمت و ملامت بت‌پرستان و تهديد و وعيد ايشان و آنان که تقليد پدران خود کنند در اصول اديان و خذلان طريقه باطله ايشان.