اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ اصبِر فَإِن‌َّ اللّه‌َ لا يُضِيع‌ُ أَجرَ المُحسِنِين‌َ (115)
و صبر کن پس محققا خداوند ضايع نميفرمايد اجر احسان کنندگان را.
و اصبر سه قسم صبر داريم يکي صبر بر مصائب و بليات و اذيت و آزار قوم
جلد 11 - صفحه 138
که در اخبار موجب ارتفاع سيصد درجه ميشود.
دوم صبر بر مشاق عبادات که موجب ششصد درجه ميشود و ظاهرا مراد از صبر در اينکه آيه اينست بقرينه آيه قبل و بقرينه جمله بعد.
سوم صبر بر ترک معاصي که موجب نهصد درجه ميشود بلکه در قرآن ميفرمايد إِنَّما يُوَفَّي الصّابِرُون‌َ أَجرَهُم بِغَيرِ حِساب‌ٍ زمر آيه 13.
و صبر در هر مقامي مسمّي باسمي ميشود و مولّد خلقي ميگردد، صبر در معاصي تقوي، صبر بر تصرف در اموال محرمه ورع، صبر در باب جهاد شجاعت صبر در باب زخارف دنيوي زهد، بلکه ايمان و عدل و عصمت و امثال اينها تمام مولد صبر هستند و لذا فرمود
(الصبر من الايمان بمنزلة الرأس من الجسد فمن لا صبر له لا ايمان له)
و فرمود
(الصبر مفتاح الفرج).
صبر تلخ آمد و ليکن عاقبت || ميوه شيرين دهد پر منفعت
فَإِن‌َّ اللّه‌َ لا يُضِيع‌ُ أَجرَ المُحسِنِين‌َ فعل حسن فاعلش محسن است و اجر او عند اللّه از بين نميرود و فعل حسن فعلي است که داراي مصلحت ملزمه يا مصلحت راجحه باشد و اگر داراي مفسده باشد و لو مفسده راجحه قبيح است و اگر خالي از مصلحت و مفسده باشد يا مساوي لغو است چنانچه مکررا تذکر داده‌ايم.