در قرآن مجيد، بارها به مسئلهى آزادى انسانها در انتخاب راه و عقيده اشاره شده است.
يعنى با اينکه خداوند مردم را به سوى خويش هدايت مىفرمايد، امّا هرگز در اين راه اجبار نمىکند و به پيامبر اکرم صلى الله عليه و آله نيز حقّ مجبور کردن مردم را نداده است، بلکه فقط از آن حضرت خواسته که مردم را تذکّر دهد و راه را به آنان يادآورى نمايد. «إِنَّما أَنْتَ مُذَکِّرٌ، لَسْتَ عَلَيْهِمْ بِمُصَيْطِرٍ» «2». بنابراين، خداوند راه تقوى و فجور را به نحوى که فطرت انسان خوبىها و بدىها را از درون درک کند، الهام مىفرمايد، و از بيرون هم انبيا عليهم السلام را براى راهنمايى مىفرستد و اين خود انسان است که با اراده و اختيار کامل راه خويش را برمىگزيند.