تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ کَذلِکَ أَخْذُ رَبِّکَ إِذا أَخَذَ الْقُرى‌ وَ هِيَ ظالِمَةٌ إِنَّ أَخْذَهُ أَلِيمٌ شَدِيدٌ (102) وَ کَذلِکَ أَخْذُ رَبِّکَ‌: و همچنين باشد گرفتن پروردگار تو. إِذا أَخَذَ الْقُرى‌ وَ هِيَ ظالِمَةٌ: چون بگيرد به سخط خود اهل ديار را، و حال آنکه اهل آنها ظالم باشند بر خود به سبب کفر و شرک و طغيان و مخالفت حضرت منان. إِنَّ أَخْذَهُ أَلِيمٌ شَدِيدٌ: بدرستى که گرفتن خداوند قهار دردناک و سخت است، و از آن گرفتن کسى را روى خلاصى و رهائى نيست. تبصره: آيه شريفه مبالغه در تحذير است هر کسى را که ظالم باشد بر خود يا بر غير از عاقبت وخيم و عذاب اليم. حضرت امير المؤمنين در ذيل خطبه 68 فرمايد: عباد اللّه اين الّذين عمّروا فنعموا و علّموا ففهموا و انظروا فلهوا و سلموا فنسوا؟ امهلوا طويلا و منحوا جميلا و حذّروا اليما و وعدوا جسيما احذروا الذّنوب المورّطة و العيوب المسخطة يا اولى‌ جلد 6 - صفحه 137 الابصار و الاسماع و العافية و المتاع! هل من مناس او خلاص او معاذ او ملاذ او فرار او محار؟ ام لا؟ فانّى تؤفکون ام اين تصرفون ام بما ذا تغترّون؟ ... يعنى اى بندگان خدا، کجايند آن کسانى که عمر داده شده بودند، پس زيستند به ناز و نعمت. و آموزانيده شدند، پس فهم کردند به فطن سليمه. و مهلت داده شدند، پس غفلت ورزيدند و اعراض نمودند از طاعات. و سالم گردانيده شدند از آفات، پس فراموشى اختيار کردند بر تذکيرات و تنبيهات. مهلت داده شدند زمان دراز و عطا داده شدند در زمان دراز با برگ و ساز و ترسانيده شدند به عذاب دردناک و وعده داده شدند به نعمتهاى بزرگ و ايشان به سبب دنيا بازماندند از آن نعمتها. حذر کنيد و دورى جوئيد اى بندگان خدا گناهانى را که اندازنده‌اند صاحب خود را در هلاکت و از عيبهائى که به خشم آرنده‌اند حضرت عزت را. اى صاحبان ديده‌هاى بينا و گوشهاى شنوا و اى صاحبان عافيت و متاع دنيا آيا هيچ گريزى هست از امر الهى يا هيچ خلاصى هست از عقوبت اخروى يا هيچ پناهى و گريزگاهى هست يا هيچ فرارگاهى يا جاى بازگشتى يا هيچ مقرّى و مناصى و مفرّى نيست؟ و اين ظاهر باشد که نيست، پس چگونه سرپيچى کنيد از فرمان الهى، يا کجا مى‌گرديد، يا به چه چيز فريفته مى‌شويد؟ پس در پناه حق گريزيد و از عصيان و طغيان دورى جوئيد.