تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) تِلْکَ حُدُودُ اللَّهِ وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها وَ ذلِکَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ «13» چون حقّ تعالى بيان اصول فرايض مواريث و تقسيم آن نمود، در عقب آن ذکر وعده بر محافظت حدود آن و وعيد بر تعدى از آن را فرمايد: تِلْکَ حُدُودُ اللَّهِ‌: آن احکام مذکوره در امور يتامى و مهمات نکاح و وصايا و قسمت مواريث، حدهاى طاعت خدا است، يعنى شرايع موضوعه او همچون حدود محدود است که تجاوز از آن جايز نيست. فى رواية نعمان بن بشير قال: سمعت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم يقول: انّ لکلّ ملک حمى و حمى اللّه حلاله و حرامه و المشتبهات بين ذلک. وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ‌: و هر که اطاعت کند خدا و رسول را در اين حکمها و ساير احکام مأموره و منهيه، يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ: داخل فرمايد خداوند او را در بهشتهائى که جارى است جلو آن نهرها، خالِدِينَ فِيها: در حالتى که داخلين در آن جنات دائم و مخلدند در آن، وَ ذلِکَ الْفَوْزُ تفسير اثنا عشرى، ج‌2، ص: 372 الْعَظِيمُ‌: اين ادخال مطيعان در بهشت، به صفت خلود، رستگارى و فوز بزرگى است نسبت به منفعت حيازت در ترکه؛ چه اين از حطام دنيا و در نهايت حقارت و دنائت است نسبت به امور عاليه و درجات رفيعه اخرويه. تخصيص طاعت در قسمت ميراث به وعد، با آنکه موعود به در جميع فرايض و واجبات هست، به جهت عظم موقع اين طاعت است در ترغيب در آن و ترهيب از مجاوزت از آن، و از اين قبيل است تخصيص وعيد به تعدى از قسمت ميراث و ساير احکام و اوامر مفروضه.