تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) تِلْکَ حُدُودُ اللَّهِ وَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها وَ ذلِکَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ «13» ترجمه‌ اين احکام خدا است و هر کس اطاعت کند خدا و پيغمبرش را داخل مينمايد او را در باغهائيکه ميرود از کنار آنها نهرها جاويدانند در آنها و اين است کاميابى بزرگ. بيان‌ حد هر چيزى فاصل و مميز ما بين آن و غير است و آنچه در اين دو آيه از احکام مواريث و بيان سهام ورثه ذکر شده است فواصل و مميزاتى است ما بين طاعت و معصيت الهى و قسمت هر يک از ورثه است که بفرز و تقسيم الهى موضوعا و حکما مفروز و محدود و مقسوم شده است و هر کس از حدود الهى در اين عالم تجاوز ننمايد در آن عالم هم تجاوز نخواهد نمود و البته کسى که در حدود الهى ثابت باشد متنعّم بنعيم ابدى و باقى ببقاء سرمدى است خواه در روضه رضوان باشد خواه در بهشت جاودان و افراد ضمير يدخله و جمع خالدين باعتبار لفظ من و معنى او است‌