تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ اللاَّتِي يَأْتِينَ الْفاحِشَةَ مِنْ نِسائِکُمْ فَاسْتَشْهِدُوا عَلَيْهِنَّ أَرْبَعَةً مِنْکُمْ فَإِنْ شَهِدُوا فَأَمْسِکُوهُنَّ فِي الْبُيُوتِ حَتَّى يَتَوَفَّاهُنَّ الْمَوْتُ أَوْ يَجْعَلَ اللَّهُ لَهُنَّ سَبِيلاً «15»
چون حق تعالى حکم رجال و نساء را در باب نکاح و ميراث بيان نمود، در عقب آن بيان قبيحه زنا را مى‌فرمايد:
وَ اللَّاتِي يَأْتِينَ الْفاحِشَةَ مِنْ نِسائِکُمْ: و آن زنانى که از جهت متابعت هواى نفس خود، بيايند به خصلت قبيحه‌اى که زناست، از زنان شما، يعنى شوهرداران و محصناتى که به زنا اقدام کنند. و تسميه زنا به فاحشه، از جهت زيادتى قبح و شناعت است. فَاسْتَشْهِدُوا عَلَيْهِنَ: پس اى حکّام شريعت، طلب شاهد کنيد بر ايشان، يعنى بر فعل فاحشه اين زنان، أَرْبَعَةً مِنْکُمْ: چهار مرد عاقل بالغ عادل از شما که مؤمنانيد، تا بر ايشان گواهى دهند. فَإِنْ شَهِدُوا: پس اگر اين چهار مرد به زناى ايشان شهادت دهند، فَأَمْسِکُوهُنَّ فِي الْبُيُوتِ: پس نگاهداريد و بند کنيد اين زنان را در خانه‌ها. اصحّ آنست که در اول اسلام، احکام عقوبت زنان زانيه به اين وجه بود که ايشان را در خانه‌ها
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 374
محبوس سازند، حَتَّى يَتَوَفَّاهُنَّ الْمَوْتُ: تا اينکه متوفى سازد ايشان را ملک الموت، يا استيفاى ارواح ايشان نمايد مرگ و موت. أَوْ يَجْعَلَ اللَّهُ لَهُنَّ سَبِيلًا: يا قرار دهد و پيدا سازد خداوند براى آنها راهى را، يعنى حدى تعيين نمايد که از حبس، خلاصى و رهائى يابند.
تبصره: نزد بعضى، مراد به فاحشه، مساحقه است، و نزد اکثر، مراد به آن زنا است. بعضى گفته‌اند مراد، زنان محصنه‌اند به جهت اضافه ايشان به مردان، چه اگر غير ايشان مى‌بودند «من النساء» واقع مى‌شد، نه «من نسائکم».