اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ الَّذان‌ِ يَأتِيانِها مِنکُم فَآذُوهُما فَإِن تابا وَ أَصلَحا فَأَعرِضُوا عَنهُما إِن‌َّ اللّه‌َ کان‌َ تَوّاباً رَحِيماً «16»
و آن دو نفري که از شما اتيان بفاحشه نمودند پس آنها را اذيت کنيد پس اگر توبه کردند و نيک کار شدند پس از آنها صرف نظر کنيد محققا خداوند قبول توبه ميفرمايد و رحم ميفرمايد.
(توضيح کلام)
در اينکه آيه شريفه با آيه سابقه بضميمه آيه شريفه در سوره نور الزّانِيَةُ وَ الزّانِي فَاجلِدُوا کُل‌َّ واحِدٍ مِنهُما مِائَةَ جَلدَةٍ الاية قطع نظر از اخبار آنچه بنظر ميرسد و اللّه العالم اينکه اينکه آيات شريفه در مورد زنا مشتمل بر احکامي است که
جلد 5 - صفحه 35
هيچ منافات با يکديگر ندارد يکي راجع بزنهاي فاحشه که بايد آنها را حبس در بيوت کرد بعد از ثبوت زنا براي جلوگيري از اينکه عمل شنيع در صورتي که مرتدع نشوند و اما اگر مرتدع شدند و دست بر داشتند و توبه کردند اينکه حکم برداشته ميشود که مفاد أَو يَجعَل‌َ اللّه‌ُ لَهُن‌َّ سَبِيلًا است و اينکه حکم مختص بزنهاي زانيه است زيرا مرد زاني را نميشود حبس نمود و از کسب معاش او را محروم کرد ديگر زن و مرد زاني را بايد عقوبت کرد و اذيت بضرب و امثال آنها از باب نهي از منکر چنانچه در کليه معاصي و ترک واجبات بايد امر بمعروف و نهي از منکر نمود بمراتب آنها که مفاد اينکه آيه است و تعبير باذيت بنحو اطلاق براي مراتب نهي از منکر است که تا مرتبه ادني ممکن است نه بايد بمرتبه اعلي رفت و اينکه حکم هم محدود است تا زماني که توبه کنند و دست بر دارند و لذا در اينکه آيه (اللذان) تعبير فرمود و در آيه قبل به (اللاتي).
حکم سوم- حد است که در سوره نور فرموده صد تازيانه و اينکه حکم بعد از ثبوت بتوبه رفع نميشود و در حکم آنست رجم و قتل نسبت باحصان و زنا با محارم اينکه با قطع نظر از اخبار، و اما بملاحظه اخبار فقط دلالت دارد بر اينکه حکم اولي که حبس زنهاي زانيه باشد تا زمان موت نسخ شده لکن دلالت ندارد بر اينکه بآيه رجم نسخ شده باشد يا اينکه مطلق حبس براي جلوگيري از فحشاء نسخ شده باشد، بلي دلالت دارد بر اينکه حکم رجم بعد از اينکه حکم است چون سوره نور بعد از سوره نساء نازل شده هذا ما عندنا و اللّه العالم بحقايق الامور.
36