1- پذيرفتن توبه‌ى واقعى، از حقوقى است که خداوند براى مردم، بر عهده‌ى خودش قرار داده است. «التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ»
«1» تفسير برهان ج 1 ص 354.
جلد 2 - صفحه 37
2- علمى که در برابر هوس‌ها وغرائز پايدار نباشد، جهل است. يَعْمَلُونَ ... بِجَهالَةٍ
3- تا گناه زياد نشده، توبه آسان است. در اين آيه مى‌خوانيم: «يَعْمَلُونَ السُّوءَ» که مراد انجام يک گناه است، ولى در آيه‌ى بعد مى‌خوانيم: «يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ»، مراد گناهان زياد مى‌باشد که توبه کردن از آن مشکل است.
4- خدا، گناهکاران را به توبه فورى تشويق مى‌کند. «يَتُوبُونَ مِنْ قَرِيبٍ»
5- سرعت در توبه، کليد قبولى آن است. «يَتُوبُونَ مِنْ قَرِيبٍ»
6- توبه بايد واقعى باشد، اگر تظاهر به توبه کنيم خدا حقيقت را مى‌داند. «کانَ اللَّهُ عَلِيماً»
7- پذيرش عذر گناهکاران بى‌عناد، حکيمانه است. «عَلِيماً حَکِيماً»