1- اسلام دين فطرت است. انسان طبعاً از ازدواج با مادر و نامادرى تنفّر دارد، لذا در اسلام حرام شده است. «لا تَنْکِحُوا ما نَکَحَ آباؤُکُمْ»
2- «زن پدر» ها به منزله‌ى مادر است. پس به جاى کينه و ناسازگارى، بايد نسبت به فرزندان «مادرى» کنند. «لا تَنْکِحُوا ما نَکَحَ آباؤُکُمْ»
3- بايد فرزندان حريم پدر را در ازدواج حفظ کنند. «لا تَنْکِحُوا ما نَکَحَ آباؤُکُمْ»
4- فرزندان، به زن پدر، به ديد «مادر» بنگرند. «ما نَکَحَ آباؤُکُمْ»
5- اسلام از گذشته‌ها چشم مى‌پوشد. ازدواج‌هاى پيش از اين حکم، با نامادرى،
جلد 2 - صفحه 42
مورد عفو است. «إِلَّا ما قَدْ سَلَفَ» چنانکه مى‌خوانيم: «الاسلام يجُبّ ما قبله» اسلام، گذشته را مى‌پوشاند.
6- براى گفتار، بايد بطور اجمال يا تفصيل، دليل و برهان آورد. «إِنَّهُ کانَ فاحِشَةً وَ مَقْتاً وَ ساءَ سَبِيلًا»
7- ازدواج با نامادرى، راهبردى بد و راه ازدواج با ساير محارم را نيز مى‌کند. «ساءَ سَبِيلًا»