1- به داده‌هاى الهى راضى باشيم و حسودانه، آرزوى برتريهاى ديگران را نداشته باشيم. «وَ لا تَتَمَنَّوْا»
2- در اسلام مسائل اقتصادى واخلاقى بهم آميخته است. لا تَأْکُلُوا ... بِالْباطِلِ ... وَ لا تَتَمَنَّوْا
3- تبعيض‌ها وبرترى‌هاى استثمارگرانه و ظالمانه، از حساب برترى‌هاى خداداد، جداست. «فَضَّلَ اللَّهُ بِهِ بَعْضَکُمْ عَلى بَعْضٍ»
4- تفاوت‌هاى زن و مرد از نظر خلقت و طبيعت، از نمونه‌هاى برترى دادن خداوند در آفرينش است. فَضَّلَ اللَّهُ ... لِلرِّجالِ ... لِلنِّساءِ
5- هر يک از زن و مرد، نسبت به دستاوردهاى خود به طور مساوى مالکند.
«لِلرِّجالِ نَصِيبٌ، لِلنِّساءِ نَصِيبٌ»
6- به جاى تمنّاى آنچه ديگران دارند، در پى کسب وتلاش باشيم. نَصِيبٌ مِمَّا اکْتَسَبُوا ...
7- انسان، تنها مالک بخشى از دست رنج خود است. «مِمَّا اکْتَسَبُوا» بخش ديگر سهم‌فقرا و حکومت اسلامى است.
8- هم کار، هم دعا. اکْتَسَبُوا ... وَ سْئَلُوا اللَّهَ
9- به جاى چشمداشت به داشته‌هاى ديگران به فضل و لطف خدا چشم داشته باشيد. وَ لا تَتَمَنَّوْا ... وَ سْئَلُوا اللَّهَ
10- به خصلت‌ها جهت صحيح بدهيم. آرزو در انسان هست، امّا جهت اين آرزو را درخواست نعمت از خدا قرار دهيم، نه سلب نعمت از ديگران. لا تَتَمَنَّوْا ... وَ سْئَلُوا اللَّهَ مِنْ فَضْلِهِ
11- اگر خداوند، چيزى به کسى داد يا از او گرفت، حکيمانه و آگاهانه است.
«بِکُلِّ شَيْ‌ءٍ عَلِيماً» (ايمان به علم خداوند سبب بازداشتن انسان از طمع و چشم داشت است.)
تفسير نور(10جلدى)، ج2، ص: 59