چون تحريم شراب، در صدر اسلام به صورت تدريجى انجام گرفت. ابتدا شراب به عنوان نوشابه نامطلوب معرّفى شد؛ «وَ مِنْ ثَمَراتِ النَّخِيلِ وَ الْأَعْنابِ تَتَّخِذُونَ مِنْهُ سَکَراً وَ رِزْقاً حَسَناً» «1» سپس اين آيه نازل شد «2» ونماز در حال مستى را نهى کرد، آنگاه زيان آن را بيش از منافعش دانست، «يَسْئَلُونَکَ عَنِ الْخَمْرِ وَ الْمَيْسِرِ قُلْ فِيهِما إِثْمٌ کَبِيرٌ وَ مَنافِعُ لِلنَّاسِ وَ إِثْمُهُما أَکْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما» «3» سپس از مصرف آن به عنوان عنصرى پليد و شيطانى نهى شد.
إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَيْسِرُ ... رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطانِ «4»
در روايات آمده که از نماز خواندن در حالت خواب آلودگى و کسالت و سنگينى پرهيز کنيد. «5»
آيات ديگر نيز نماز خواندن از روى کسالت را از نشانه‌هاى منافقان دانسته است. «6»
«غائط» يعنى مکان گود. چون در قديم گودال‌هايى براى قضاى حاجت فراهم مى‌کردند، غائط کنايه از رفتن براى تخلّى است.
امام صادق عليه السلام فرمود: «صَعيد»، موضع بلندى است که آب از آنجا جارى شود. «7»
امام صادق عليه السلام فرمود: مقصود از «لامَسْتُمُ» جماع و آميزش جنسى است، ولى خداوند ستّار است و ستر را دوست دارد. «8»
«1». نحل، 67.
«2». تفسير عيّاشى.
«3». بقره، 219.
«4». مائده، 90.
«5». کافى، ج 3، ص 371.
«6». نساء، 142 و توبه، 54.
«7». بحار، ج 76، ص 347.
«8». وسائل، ج 20، ص 133.
جلد 2 - صفحه 75