تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِأَعْدائِکُمْ وَ کَفى‌ بِاللَّهِ وَلِيًّا وَ کَفى‌ بِاللَّهِ نَصِيراً (45) وَ اللَّهُ أَعْلَمُ بِأَعْدائِکُمْ‌: و خداى تعالى داناتر است به کنه آنچه در قلوب و صدور دشمنان شما است از عداوت و بغضاء، و شما را اخبار نموده به عداوت ايشان و مطلع گردانيد شما را از ضلالت و اضلال آنها. پس از ايشان بر حذر باشيد که همت آنها مصروف است بر ضلالت شما. وَ کَفى‌ بِاللَّهِ وَلِيًّا: و کافى و شايسته است ذات اقدس الهى در حالتى که دوست و صاحب اختيار و مولى و متولى کليه امورات شما مى‌باشد. وَ کَفى‌ بِاللَّهِ نَصِيراً: و بس است حق تعالى در حالتى که ناصر و يارى کننده است شما را بر دشمنان. پس اعتماد بر او و اکتفا به امر او نمائيد و از غير او مستغنى شده، استنصاح و استيشار به ايشان مکنيد؛ زيرا ولى و ناصر حقيقى، حضرت ذو الجلال است نه غير او. در جامع الاخبار: استوصى رجل امير المؤمنين عليه السّلام عند خروجه الى السّفر فقال عليه السّلام ان اردت الصّاحب فاللّه يکفيک، و ان اردت الرّفيق فالکرام الکاتبون يکفيک، و ان اردت المونس فالقرآن يکفيک، و ان اردت العبرة فالدّنيا يکفيک، و ان اردت العمل فالعبادة يکفيک، و ان اردت الوعظ فالموت يکفيک، و ان لم يکفک ما ذکرت فالنّار يوم القيمة تکفيک. طلب وصيت نمود مردى از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام زمانى که حضرت مى‌خواست به سفرى رود، پس فرمود: اگر مصاحب مى‌خواهى، پس خداوند متعال کافى است براى تو. و اگر رفيق خواهى، پس کرام الکاتبين کافى باشد براى تو. و اگر مونس خواهى، پس قرآن کافى است براى تو. و اگر عبرت مى‌خواهى، پس دنيا بس است براى تو. و اگر عمل خواهى، پس عبادت کافى است براى تو. و اگر موعظه خواهى، پس موت کافى است براى تو. و اگر کفايت نکند تو را آنچه ذکر نمودم، پس آتش جهنم روز قيامت کفايت مى‌کند تو را! تفسير اثنا عشرى، ج‌2، ص: 454