تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى)
يا أَيُّهَا الَّذِينَ أُوتُوا الْکِتابَ آمِنُوا بِما نَزَّلْنا مُصَدِّقاً لِما مَعَکُمْ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَطْمِسَ وُجُوهاً فَنَرُدَّها عَلى أَدْبارِها أَوْ نَلْعَنَهُمْ کَما لَعَنَّا أَصْحابَ السَّبْتِ وَ کانَ أَمْرُ اللَّهِ مَفْعُولاً (47)
ترجمه
اى کسانيکه داده شديد کتاب را ايمان بياوريد بچيزيکه نازل نموديم با آنکه تصديق کننده است آنچيز را که با شما است پيش از آنکه محو نمائيم رويهائى را پس برگردانيم آنها را بر پشت‌هاشان يا لعنت کنيم ايشانرا همچنانکه لعنت کرديم اصحاب شنبه را و باشد امر خدا بجا آورده شده.
تفسير
آنچه نازل شده است قرآن است که مصدق کتب سماوى است بوجود خود از اخبار ساير کتب بظهور پيغمبر آخر الزمان و قرآن و باتحاد با آنها در توحيد و رسالت و معاد که اصول اديان حقه است و در مهمات فروع که مصلحت آن در تمام اعصار محفوظ است بلکه در تمام فروع بحسب وجود مصلحت و اقتضاء آن در هر عصرى و طمس محو صورت است و صورت انسان حقيقت او است که موجب تشخص انسان است که آن هدايت است و در صورت کفر مبدل بضلالت ميشود چنانچه در مجمع از حضرت باقر (ع) روايت نموده است و ممکن است مراد ظاهرى محو نقش ظاهرى صورت و ايجاد آن در قفا باشد چنانچه از ابن عباس نقل شده و اصحاب سبت کسانى هستند که مخالفت نهى الهى را نمودند در صيد ماهى روز شنبه که بخزيان و لعنت حق در دنيا و آخرت گرفتار و مسخ شدند بصورت ميمون و امر خداوند از وعد و وعيد حتمى است و تخلف نميشود نهايت آنکه چون بعضى از اهل کتاب ايمان آوردند خداوند اين عقوبت را از آنها مرتفع فرمود يا تاخير انداخت و بهمان محو صورت حقيقى که هدايت است و تبديل فطرت اکتفا فرمود اين اجمال بيان مفسرين است در جمله اخيره آيه ولى بنظر حقير
جلد 2 صفحه 63
مراد آنستکه حکم الهى تخلف‌پذير نيست نه وعد و وعيد او که براى تخويف است چون ممکن است عفو شود و امر بعذاب صادر نشود زيرا اين قبيل مواعيد حتمى نيست و اختيار با خدا است لذا تعبير بامر اللّه فرموده است.