تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يُزَکُّونَ أَنْفُسَهُمْ بَلِ اللَّهُ يُزَکِّي مَنْ يَشاءُ وَ لا يُظْلَمُونَ فَتِيلاً (49) ترجمه‌ آيا نظر نکردى بآنانکه ستايش مينمودند خودهاشان را بلکه خدا ستايش ميکند هر کس را که ميخواهد و ستم کرده نميشوند بمقدار رشته ميان هسته خرما. تفسير در مجمع از حضرت باقر (ع) روايت نموده است که اين آيه در باره يهود و نصارى نازل شده که ميگفتند ما پسران خدا و دوستان اوئيم و کسى داخل بهشت‌ جلد 2 صفحه 65 نميشود مگر آنکه يهودى يا نصرانى باشد و قمى فرموده آنها کسانى بودند که خودشان را صدّيق و فاروق و ذو النورين ناميده بودند و حق آنستکه جز خداوند کسى عالم بر ضمائر و سرائر نيست و کاملا نميتواند تنزيه و تقديس از کسى بنمايد مخصوصا خود شخص که علاوه بر آنکه محاط است عاشق نفس خود است و از عيب معشوق آگاه نيست و تزکيه مرد خود را از اقبح قبائح است مگر غرض اهمّى در بين باشد پس تزکيه حقيقيّه مخصوص بذات احديت است که کاملا مطابق با واقع باشد و در باره کسى ظلم نشود کمتر ظلمى ناشى از توصيف خدا او را کمتر يا زيادتر از واقع و رشته باريکى که در وسط هسته خرما است در لسان عرب ضرب المثل در حقارت است و آنرا فتيل گويند و مقصود آنستکه خداوند بهيچ کس و بهيچ قدر ظلم نخواهد فرمود.