تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) أَمْ لَهُمْ نَصِيبٌ مِنَ الْمُلْکِ فَإِذاً لا يُؤْتُونَ النَّاسَ نَقِيراً (53) پس بيان بخل و حسد ايشان را مى‌فرمايد: أَمْ لَهُمْ نَصِيبٌ مِنَ الْمُلْکِ‌: نيست براى ايشان بهره‌اى از پادشاهى، تا آنکه مردمان تابع ايشان شوند در آنچه امر نمايند. و لازم باشد اطاعت آنها در اين حکم که: هؤُلاءِ أَهْدى‌ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا سَبِيلًا. چون زعم يهود آن بود که‌ تفسير اثنا عشرى، ج‌2، ص: 466 ايشان به ملک و نبوت از غير خود سزاوارترند، بدين سبب از متابعت عرب ننگ داشتند و مى‌گفتند آخر منصب ملک دارى و حکم گزارى و پيغمبرى به ما خواهد رسيد. حق تعالى فرمود: ايشان را از ملک بهره‌اى نيست، و اگر فرضا از ملک و مال بهره‌مند شوند، فَإِذاً لا يُؤْتُونَ النَّاسَ نَقِيراً: پس آن هنگام ندهند مردمان يا پيغمبر و اصحاب او را مگر به مقدار خطى که در پشت هسته خرماست. اين مبالغه است در شدت شح و بخل ايشان که در وقت پادشاهى، به فقير نقيرى را مضايقه کنند. پس به هنگام فقر و فاقه و مذلت و خوارى، پيداست که چه چيز به کسى دهند.