اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
فَمِنهُم مَن آمَن‌َ بِه‌ِ وَ مِنهُم مَن صَدَّ عَنه‌ُ وَ کَفي بِجَهَنَّم‌َ سَعِيراً (55)
پس بعضي ايمان آوردند و بعضي امتناع کردند و مانع شدند و براي اينها کفايت ميکند بجهنمي که آتش افروز است.
مراد از فَمِنهُم مَن آمَن‌َ گروندگان بانبياء و ائمه طاهرين هستند که امروز منحصر بشيعه اثني عشريست بشرطي که اهل ضلالت نباشند که بتمام انبياء و اوصياء آنها ايمان آورده‌اند و بصداي رسا ميگويند لا نُفَرِّق‌ُ بَين‌َ أَحَدٍ مِن رُسُلِه‌ِ شرحش بيايد.
وَ مِنهُم مَن صَدَّ عَنه‌ُ مجرد عدم ايمان نيست بلکه کساني که مانع شدند از ايمان ديگران مثل رؤساء مشرکين و يهود و نصاري که مانع شدند که ساير مشرکين و يهود ايمان بياورند به پيغمبر اسلام صلّي اللّه عليه و آله و سلّم و مثل خلفاي جور و بني اميه و بني عباس که مانع شدند از مسلمين که ايمان بائمه طاهرين بياورند و مثل کساني که امروز مانع ميشوند از پيروي فرمايشات علماء و نواب عام ائمه اطهار و مرجع ضمير عنه ايمان است که از (من آمن) استفاده ميشود.
وَ کَفي بِجَهَنَّم‌َ همين عذاب آنها را کفايت ميکند (سعيرا) افروختگي آتش است وَ إِذَا الجَحِيم‌ُ سُعِّرَت التکوير آيه 12.
107