تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) فَکَيْفَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ ثُمَّ جاؤُکَ يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ إِنْ أَرَدْنا إِلاَّ إِحْساناً وَ تَوْفِيقاً (62) فَکَيْفَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ‌: پس چگونه باشد و چه‌ «1» سوره انعام، آيه 38. «2» سوره مائده، آيه 3 «3» اصول کافى، جلد اوّل، کتاب الحجّة، صفحه 198، حديث اوّل- کمال الدّين، جزء دوّم، باب 58، صفحه 675، حديث 31. تفسير اثنا عشرى، ج‌2، ص: 488 کنند زمانى که برسد ايشان را عقوبت صلود و اعراض، به سبب آنچه پيش فرستاده دستهاى آنها، يعنى به آنچه مرتکب شده‌اند که تحاکم است به طاغوت. و گويند مصيبت قتل عمر بود منافق را. ثُمَّ جاؤُکَ يَحْلِفُونَ بِاللَّهِ‌: پس بيايند نزد تو و زبان به اعتذار گشايند يا ديه قتل طلبند، در حالتى که قسم مى‌خورند به خدا. مضمون قسم آنکه: إِنْ أَرَدْنا إِلَّا إِحْساناً وَ تَوْفِيقاً: نخواستيم ما به عدول از مجلس حکم شما، مگر نيکوئى بر وجه حسن که به ما لاحق شود نه به اسائه، و مگر تأليف و موافقت که بين الخصمين پديد آيد و يا به جهت احتشام تو و حفظ ادب از رفع صوت در محضر عالى تو مباحثه و مجادله نکرديم و مرافعه را به غير تو عرض کرديم، نه آنکه مراد ما مخالفت تو بوده باشد. و مى‌تواند بود که مراد اصحاب مقتولند که به طلب خونبها آمده باشند، و گفته‌اند: ما اراده نکرديم به تحاکم عمر، مگر آنکه عمر احسان نمايد ميان او و خصم او.