تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذاً لَآتَيْناهُمْ مِنْ لَدُنَّا أَجْراً عَظِيماً (67)
وَ إِذاً لَآتَيْناهُمْ مِنْ لَدُنَّا أَجْراً عَظِيماً: و در آن وقت که تثبت حاصل شد، هر آينه عطا فرمائيم ايشان را از نزد خود، مزدى زياد و ثوابى وافر که نعيم جنت است. حق تعالى وصف فرموده اين اجر را به عظيم، و چيزى که توصيف نمايد آن را اعظم العظماء به عظمت، لابد است اينکه بوده باشد در نهايت جلالت. و چگونه جليل و عظيم نبوده باشد و حال آنکه فرموده: ما لا عين رأت و لا اذن سمعت
«1» اصول کافى، جلد اوّل، کتاب الحجّة، صفحه 424، حديث 60.
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 496
و لا خطر على قلب بشر.