تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا خُذُوا حِذْرَکُمْ فَانْفِرُوا ثُباتٍ أَوِ انْفِرُوا جَمِيعاً (71)
بعد از ذکر احوال اهل ايمان، ايشان را به مجاهده کافران و تهيأ براى قتال آنها مى‌فرمايد:
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا: اى کسانى که ايمان آورده‌ايد، خُذُوا حِذْرَکُمْ:
فرا گيريد سلاح خود را، و تسميه سلاح به حذر، جهت آنست که به سلاح از اعدا حذر مى‌کنند. و گويند: حذر ملکه است در دفع ضرر اعداء. «طبرسى» گويد: قول اول احق و اوفق به کلام عرب، و مروى از حضرت باقر عليه السّلام مى‌باشد، يعنى مستعد حرب شده اخذ سلاح آن نمائيد تا به آن از شر اعدا حذر نموده مظفر و منصور شويد. «1» فَانْفِرُوا ثُباتٍ: پس بيرون رويد به قتال ايشان، در حالتى که جماعتى متفرق باشيد، هر فرقه‌اى به جهتى و طرفى، أَوِ انْفِرُوا جَمِيعاً: يا بيرون رويد در حالتى که مجتمع باشيد، يعنى با هيئت مجموعى متوجه جهاد اعداء شويد. و اين تخيير بر سبيل مصلحت است، يعنى تابع مصلحت باشيد، در افتراق و اجتماع. از امام محمد باقر عليه السّلام روايت است که مراد به ثبات سرايا و جميع، عساکر است. «2» آيه شريفه متضمن حث است بر
«1» مدرک ياد شده.
«2» مدرک ياد شده.
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 501
استعداد جهاد و ايجاب نفور، به جانب اهل کفر و عناد به قصد جهاد.