تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فِيها وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ لَعَنَهُ وَ أَعَدَّ لَهُ عَذاباً عَظِيماً (93)
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 541
بعد از بيان قتل خطا، قتل به عمد را فرمايد:
وَ مَنْ يَقْتُلْ مُؤْمِناً مُتَعَمِّداً: و هر که بکشد مؤمنى را به عمد و قصد، و حلال داند کشتن او را يا به سبب ايمانش، فَجَزاؤُهُ جَهَنَّمُ خالِداً فِيها: پس جزاى او جهنم است در حالتى که دائم و ثابت و جاويد باشد در آن. وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَ لَعَنَهُ: و غضب فرموده خداوند بر او و دور ساخته او را از رحمت خود، وَ أَعَدَّ لَهُ عَذاباً عَظِيماً: و آماده و مهيا ساخته براى او در آخرت، عذابى بزرگ به جهت ارتکاب اين گناه بزرگ.
تبصره: حق تعالى در اين آيه تعظيم شأن قتل مؤمن و مبالغه فرموده در توعد بر آن، حتى ذکر پنج توعد نموده: 1- دخول در جهنم. 2- مخلد در آن. 3- غضب الهى. 4- لعنت سبحانى. 5- عذاب عظيم در آن، که هر يک کافى است در عظم جرم.
1- در عقاب الاعمال صدوق رحمه اللّه به حذف اسانيد از امام جعفر صادق عليه السّلام: قال: من اعان على قتل مؤمن بشطر کلمة جاء يوم القيمة بين عينيه مکتوب ايس من رحمة اللّه. فرمود: هر که اعانت کند بر کشتن مؤمنى به نصف کلمه، مى‌آيد روز قيامت ميان دو چشمش نوشته: مأيوس گرديده از رحمت الهى.
2- از سليمان بن خالد که گفت، شنيدم امام جعفر صادق عليه السّلام فرمود: اوحى اللّه الى موسى بن عمران قل للملإ من بنى اسرائيل ايّاکم و قتل النّفس الحرام بغير حقّ فانّ من قتل منکم نفسا فى الدّنيا قتله فى النّار مائة الف قتلة مثل قتل صاحبه. وحى فرستاد خداوند به موسى بن عمران: اى موسى، بگو به اشراف بنى اسرائيل بر شما باد به احتراز قتل نفس به حرام به غير حق. پس بدرستى که هر که بکشد نفسى را در دنيا، کشته شود در آتش صد هزار مرتبه مثل قتل صاحبش.
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 542
3- عقاب الاعمال، فرمود حضرت صادق عليه السّلام فى رجل قتل رجلا مؤمنا يقال مت اىّ ميتة شئت ان شئت يهوديّا و ان شئت نصرانيّا و ان شئت مجوسيّا. «1» مردى که بکشد مؤمنى را، گفته شود به او وقت مرگ بمير هر مردنى که خواهى: يهودى يا نصرانى يا مجوسى.