تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
وَ إِذا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَلَيْسَ عَلَيْکُمْ جُناحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلاةِ إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَکُمُ الَّذِينَ کَفَرُوا إِنَّ الْکافِرِينَ کانُوا لَکُمْ عَدُوًّا مُبِيناً (101)
چون حق تعالى امر کرد بندگان را به جهاد و هجرت، در عقب آن بيان نماز سفر خوف و ذکر تخفيف آن فرمايد:
وَ إِذا ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ: و چون سفر کنيد در زمين، فَلَيْسَ عَلَيْکُمْ جُناحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنَ الصَّلاةِ: پس نيست بر شما گناهى اينکه کوتاه و قصر نمائيد از نماز، يعنى، چهار رکعت را دو رکعت بگذاريد، إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَکُمُ الَّذِينَ کَفَرُوا: اگر ترسيد آنکه در فتنه اندازند، يعنى بکشند يا مشرک سازند شما را آنانکه کافر شدند. اين شرط به اعتبار غالب است، چه در آن وقت در حوالى مدينه مسلمانان را دشمنان بوده‌اند، و حالا بى‌ترس نيز قصر بايد کرد در سفر، به اجماع و روايات متظافره. إِنَّ الْکافِرِينَ کانُوا لَکُمْ عَدُوًّا مُبِيناً: بدرستى که کافران هستند مر شما را دشمنى آشکارا.