تفسیر روان جاوید

تفسیر روان جاوید (ثقفى تهرانى) فَإِذا قَضَيْتُمُ الصَّلاةَ فَاذْکُرُوا اللَّهَ قِياماً وَ قُعُوداً وَ عَلى‌ جُنُوبِکُمْ فَإِذَا اطْمَأْنَنْتُمْ فَأَقِيمُوا الصَّلاةَ إِنَّ الصَّلاةَ کانَتْ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ کِتاباً مَوْقُوتاً (103) ترجمه‌ پس چون بجا آورديد نماز را پس ياد کنيد خدا را ايستاده و نشسته و بر پهلوهاى خودتان پس چون آرامش پيدا کرديد پس بر پا داريد نماز را همانا نماز بوده است بر گروندگان واجبى در اوقاتى.. تفسير يکى از بهترين مواقع از براى ذکر خداوند و دعا و توسل بذيل عنايت الهى براى حوائج دنيا و آخرت مخصوصا نصرت اسلام و غلبه بر دشمن بعد از فراغت از نماز است که آن بمنزله پيش کش و تحفه است از بنده در بارگاه الهى که البته اگر قبول درگاه احديت شده باشد دعايش باجابت نزديک است و اين فرق ندارد که شخص ايستاده باشد يا نشسته يا يک پهلو خوابيده باشد خصوص اگر مريض يا مجروح باشد در هر حال موقعيت دارد و سرّ استحباب مؤکّد تعقيبات نماز همين است چنانچه مفاد صدر آيه است و مفاد ذيل آيه آنستکه چون باوطان خود مراجعت نموديد پس تمام کنيد نمازيرا که مأذون بوديد در قصر و تخفيف آن در حال سفر و خوف و مراعات کنيد حدود آنرا يا بنابر تحقيق سابق چون مطمئن شديد از تعرض دشمن پس بر پا داريد نماز را بنحويکه مأمور بوديد پيش از خوف همانا نماز بر اهل ايمان واجب است در اوقات معيّنى که نبايد از آن اوقات خارج شود و تقديم و تاخيرش جائز نيست و در اين مقام دو روايت از حضرت باقر (ع) و حضرت صادق (ع) در کافى نقل نموده که بنظر حقير مستفاد از آندو آنستکه مراد از توقيت آن نيست که اگر احيانا کلّا ام بعضا در خارج وقت واقع شود خالى از مصلحت است بلکه مراد آنستکه حتما بايد بجا آورد در وقت و الا در خارج وقت بهر نحو ممکن است.