اطیب البیان (سید عبدالحسین طیب)
وَ استَغفِرِ اللّه‌َ إِن‌َّ اللّه‌َ کان‌َ غَفُوراً رَحِيماً (106)
بسيار از مفسرين گفتند که اينکه استغفار از مخاصمه خائن بوده که در آيه قبل گفتند و بعضي گفتند قصد وهم اينکه داشته و خداوند تأديبا امر باستغفار فرموده و لکن مکرر گفته شده که ظواهر قرآن که بر خلاف حکم قطعي عقلي و بر خلاف ضرورت دين و مذهب است بايد حمل کرد بر خلاف ظاهر مثل ثُم‌َّ استَوي عَلَي العَرش‌ِ يونس آيه 3 يَدُ اللّه‌ِ فَوق‌َ أَيدِيهِم فتح آيه 10 بَل يَداه‌ُ مَبسُوطَتان‌ِ مائده آيه 64 وَ جاءَ رَبُّک‌َ وَ المَلَک‌ُ صَفًّا صَفًّا فجر آيه 22 وَ عَصي آدَم‌ُ رَبَّه‌ُ فَغَوي طه آيه 121 وَ استَغفِر لِذَنبِک‌َ محمّد آيه 19، و امثال اينها، چون عصمت انبياء بضرورت مذهب شيعه و به برهان عقل ثابت و محقق است بالاخص نبيّنا و آله صلّي اللّه عليه و آله و سلّم که حتّي ترک اولي هم در تمادي عمر از آنها سر نزده بايد گفت اينکه کلمه وَ استَغفِرِ اللّه‌َ دستور براي امت است و پيغمبر صلّي اللّه عليه و آله و سلّم براي آنها استغفار مينمايد و وعده خداوند است که هر که استغفار کند إِن‌َّ اللّه‌َ کان‌َ غَفُوراً رَحِيماً
195