تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ إِنْ يَتَفَرَّقا يُغْنِ اللَّهُ کُلاًّ مِنْ سَعَتِهِ وَ کانَ اللَّهُ واسِعاً حَکِيماً (130) وَ إِنْ يَتَفَرَّقا: و اگر به جهت عدم مواسات، جدا شوند هر يک از زوجين از صاحب خود به طلاق، يُغْنِ اللَّهُ کُلًّا مِنْ سَعَتِهِ‌: بى‌نياز گرداند خدا، هر يکى را از وجود و بخشش فراوان و قدرت بر کمال خود، يعنى تسلى دهد هر يک را، يا بدلى براى هر يک پديد آرد و روزى را بر وجه دلخواه به ايشان رساند. وَ کانَ اللَّهُ واسِعاً حَکِيماً: و هست خدا واسع الکرم بر بندگان، و حکيم است در افعال و احکام. آيه شريفه دليل است بر آنکه همه ارزاق به يد قدرت الهى، و متولى آنست، و به حسب حکمت آن را بر بندگان انزال فرمايد. پس بخل و حقد به هم مورزيد و حتى المقدور در اصلاح بکوشيد و خطاهائى که از هم صادر مى‌شود، اغماض کنيد. جلال الدّين در مخاطرات سيوطى نقل مى‌نمايد که اگر مى‌خواهى مقام‌ تفسير اثنا عشرى، ج‌2، ص: 599 ابدال را دارا شوى، بعضى عادات خود را مانند اطفال قرار ده؛ زيرا پنج خصلت در کودکان صغير است، اگر در اشخاص کبير بود، هر آينه به مقام ابدال رسند: اول- هرگز غصه روزى نخورند. دوم- هيچ وقت شکايت از خدا و روزگار نکنند. سوم- آنچه بيابند از غذا، يکديگر را ميهمانى و با هم خورند. چهارم- از چيزى که بترسند، گريه مى‌کنند. پنجم- وقتى مخاصمه و مجادله نمايند، به زودى با هم آشتى و صلح نموده، کدورت سابقه را از قلب خود بيرون و مانند برادر گردند. زنهار کبير، عارى از اين صفات است.