تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ وَ کَفى‌ بِاللَّهِ وَکِيلاً (132) وَ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ‌: و مر خداى راست آنچه در آسمانها است از ملائکه و مخلوقات، و آنچه در زمينهاست از مواليد و کائنات، وَ کَفى‌ بِاللَّهِ وَکِيلًا: و کافى است خداى تعالى در حالتى که کفايت کننده است امورات بندگان را. وجه تکرير آيه: در مرتبه اولى بيان لطف و مرحمت وجود او است نسبت به بندگان، و ثانى اشعار است به تنزه و غنا و بى‌نيازى ذات اقدس الهى از کليه موجودات، و از ايمان مؤمنان، و کفر کافران، و طاعت طائعان، و عصيان عاصيان. و ثالث، اشعار است بر قدرت نامتناهى سبحانى بر خلق و اهلاک و ايجاد و ابدال.