تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
مَنْ کانَ يُرِيدُ ثَوابَ الدُّنْيا فَعِنْدَ اللَّهِ ثَوابُ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ کانَ اللَّهُ سَمِيعاً بَصِيراً (134)
بعد از آن، ذکر عظم ملک و اقتدار خود را به آنکه جزاى دارين در قبضه قدرت اوست مى‌فرمايد:
مَنْ کانَ يُرِيدُ ثَوابَ الدُّنْيا: هر که باشد که خواهد به عمل خود جزا و پاداش دنيا را، مثل آنکه جهاد کند براى غنيمت، فَعِنْدَ اللَّهِ ثَوابُ الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ: پس نزد خداست ثواب و پاداش دنيا، و آن پست و فانى است. و همچنين جزاى آخرت که آن شريف و باقى است، يعنى بايد که طالب هر دو باشد، مانند آنکه گويد: رَبَّنا آتِنا فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَ فِي الْآخِرَةِ حَسَنَةً، لکن مؤمن ماحض الايمان طالب اشرف باشد که آخرت است، نه اخس که دنيا است. و نيز طالب اشرف بايد صرف نظر از اخس نمايد و خساست نکند، و اگر به اشرف مايل گردد، اخس تابع آن خواهد بود؛ چه اگر مثلا مجاهد فى اللّه براى خدا جهاد کند، او راى در آخرت چندان نعمت است که غنايم دنيا در جنب آن به غايت محقر باشد. و معذلک غنيمت دنيا به وى رسد. پس تحصيل اصل بايد نمود که فرع تابع اصل است، لقوله: مَنْ کانَ يُرِيدُ حَرْثَ الْآخِرَةِ نَزِدْ لَهُ فِي حَرْثِهِ
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 604
... وَ کانَ اللَّهُ سَمِيعاً بَصِيراً: و هست خدا شنونده، يعنى عالم است به اقوال و مسموعات، و عالم به مبصرات و افعال و عارف به اغراض. پس هر کس را به حسب قصد و غرض او مجازات خواهد داد.
در اسرائيليات خداوند فرمايد: يا ابن آدم زارعونى و رابحونى و اسئلونى و عاملونى فانّ ربحکم عندى ما لا عين رأت و لا اذن سمعت و لا خطر على قلب بشر و لا تنفد خزائنى و لا ينقص ملکى و انا الوهّاب. يعنى: اى پسر آدم مزارعه کنيد مرا، و مرابحه کنيد مرا، و سؤال کنيد مرا، و معامله نمائيد با من. پس بدرستى که نفع شما نزد من چيزى است که هيچ چشمى نديده و گوشى نشنيده و خطور نکرده بر قلب بشرى، و تمام نمى‌شود خزائن من و کم نمى‌گردد ملک من، و منم بسيار بخشش کننده.