تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی)
بَشِّرِ الْمُنافِقِينَ بِأَنَّ لَهُمْ عَذاباً أَلِيماً (138)
بعد از آن بر سبيل تهکّم مى‌فرمايد:
بَشِّرِ الْمُنافِقِينَ: بشارت ده منافقين را، يا خبر ده به جاى بشارت، بِأَنَّ لَهُمْ عَذاباً أَلِيماً: به اينکه مر ايشان را است عذابى دردناک که الم آن نامتناهى است. مراد از نفاق، دوروئى و دو زبانى است، به اين طريق که در حضور کسى او را مدح و ستايش کنى و اظهار دوستى نمائى و حال آنکه قلب با لسان تو موافق نباشد، و اين صفت از جمله مهلکات عظيمه مى‌باشد.
«1» نور الثقلين، جلد 1، صفحات 561 و 562.
تفسير اثنا عشرى، ج2، ص: 610
فرمود رسول اکرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم: منافق در روز قيامت خواهد آمد، يک زبان از قفاى او آويخته، و يک زبان ديگر از پيش روى او شعله خواهند کشيد، تا صورت او را بسوزانند. و ندا مى‌شود: اينست که در دنيا دورو، و دو زبان بود.
ايضا فرمود: بدترين بندگان روز قيامت کسى خواهد بود که در دنيا دورو باشد. «1»