تفسیر اثنی عشری

تفسیر اثنی عشری (حسینی شاه عبدالعظیمی) الَّذِينَ يَتَّخِذُونَ الْکافِرِينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ أَ يَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً (139) بعد از آن بيان منافقين را فرمايد: الَّذِينَ يَتَّخِذُونَ الْکافِرِينَ أَوْلِياءَ مِنْ دُونِ الْمُؤْمِنِينَ‌: منافقان آنانند که اتخاذ کنند و فرا مى‌گيرند کافران را دوستان خود از غير مؤمنان. بعد بر سبيل انکار مى‌فرمايد: أَ يَبْتَغُونَ عِنْدَهُمُ الْعِزَّةَ: آيا اين متحابين با کفار، ميطلبند نزد کافران عزت و بزرگوارى را، يعنى از دوستى با ايشان، ارجمندى و قوت و شوکت و غلبه و نصرت را مى‌خواهند. فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً: پس بدرستى که عزت و ارجمندى مر خداى راست به تمامه يعنى در حالتى که جميع عزت از جانب حضرت عزت مى‌باشد لا غير، پس متعزز نيست کسى که خدا او را عزيز نگردانيده و حق تعالى عزت را براى اولياء خود خواسته، چنانچه فرمايد: وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ‌: بنابراين عزت غير، نسبت به عزت اولياى الهى، هيچ نمى‌نمايد. «1» شبيه به اين مضمون از امام باقر عليه السّلام روايت شده است: اصول کافى، جلد 4، صفحه 43، حديث 2. تفسير اثنا عشرى، ج‌2، ص: 611 تنبيه: چون آيات قرآنى، عبرت آن به عموم لفظ است نه خصوص سبب، لذا آيه شريفه عموميت دارد به تمام مکلفين. و کأنّه هاتف غيبى الهى و لسان ناطق قرآنى، السّاعه مخاطبه نمايد با کسانى که مصاحبت و مجالست و معاشرت و مرافقت با کفار مى‌کنند از غير مؤمنان، و مى‌فرمايد: آيا اين جماعت طلب عزت مى‌کنند از کفار، و حال آنکه جميع عزت از خدا است، و طالبين آن بايد دوستى با خدا و طاعت او را نمايند تا عزت يابند.